Dreamscape Collection

Jest takie miejsce, w którym kanał orkiestrowy i parkiet przestają być osobnymi salami.

Dreamscape mieszka właśnie tam — w przestrzeni, gdzie progressive trance spotyka pełną moc orkiestry symfonicznej i żadne z nich nie ustępuje drugiemu. Wyciszony fortepian i odległe smyczki otwierają każdy utwór, zanim toczące się linie basu i migoczące elektroniczne leady zabiorą go zupełnie gdzie indziej. Skrzypce wznoszą się tam, gdzie mógłby stać syntezator. Blacha i wiolonczele niosą to samo napięcie, które zwykle buduje narastanie. Hybrydowe, filmowe bębny trzymają rytm dla obu światów.

Nic tu się nie spieszy. Każdy utwór rozwija się jak muzyka filmowa — cierpliwie, świadomie, pozwalając jednej myśli rosnąć, aż wypełni całe pomieszczenie — a potem oddaje atmosferze to, co zostawia melodia. To muzyka do słuchania na szerokim ekranie: słuchawki na uszach, przygaszone światła, gdzieś pomiędzy salą koncertową a festiwalową sceną.

Dwa gatunki, jeden język. Dreamscape to chwila, w której w końcu zaczynają mówić nim razem.